Ortoreksja nerwowa (łac. Orthorexia Nervosa) polega na obsesyjnym dążeniu do spożywania wyłącznie zdrowej żywności. W 1997 lekarz Steven Bratman po raz pierwszy użył tego terminu, opisując obsesję na punkcie zdrowego odżywiania spowodowaną troską o zdrowie, którą zaobserwował u swoich pacjentów oraz u samego siebie.

Ortoreksja charakteryzuje się nadmierną koncentracją na subiektywnie wyznaczonym „idealnym”,/„czystym” sposobie odżywiania. Dochodzi do eliminacji wielu produktów żywnościowych z uwagi na subiektywne uznanie ich za niekorzystne dla zdrowia. Może dojść do wytworzenia specyficznych rytuałów i przekonań związanych z żywnością np. spożywanie produktów tylko w formie surowej z uwagi na obawę przed obróbką termiczną. Przedmiotami troski ortorektyków są jakość oraz bezpieczeństwo żywności (w szczególności możliwość zanieczyszczenia mikrobiologicznego czy dodatku pestycydów), sposób jej przygotowania oraz materiały użyte do pakowania żywności.

Odstępstwa od wyznaczonych założeń dietetycznych wiążą się z wyrzutami sumienia, lękiem oraz obniżeniem poczucia własnej wartości dla osoby cierpiącej na ortoreksję. Niedożywienie oraz utrata masy ciała należą do jej następstw.  Z uwagi na podobieństwo tych skutków do skutków anoreksji, należy zwrócić szczególną uwagę na różnicowanie obu zaburzeń. Czynnikiem istotnie odróżniającym ortoreksję od anoreksji jest brak zaabsorbowania własną masą ciała i obsesyjnego dążenia do osiągnięcia danej sylwetki. Motywem do stosowania restrykcji żywieniowych przez ortorektyków jest chęć uniknięcia poważnym chorób bądź poprawa stanu zdrowia, a nie uzyskanie konkretnej masy ciała.

Ortoreksja prowadzi również do obniżenia jakości życia społecznego. Ortorektycy często narzucają bliskim swoje poglądy dotyczące zdrowego odżywiania, co w dłuższej perspektywie może doprowadzić do pogorszenia relacji interpersonalnych. Unikają oni również sytuacji społecznych związanych z konsumpcją jedzeniem (np. wyjść do restauracji), co doprowadza do pewnego rodzaju wykluczenia z życia społecznego.