Bezpieczeństwo moich pacjentów jest dla mnie najważniejsze.
Dlatego nie zawsze mogę rozpocząć współpracę od razu. Są sytuacje, w których najpierw potrzebna jest inna pomoc – medyczna oraz psychiatryczna.
Zaburzenia odżywiania to nie tylko trudności z jedzeniem. To poważne zaburzenia psychiczne, które wpływają na każdy aspekt życia. Anoreksja jest jedną z chorób psychicznych o najwyższym wskaźniku śmiertelności.
Nie podejmuję współpracy w przypadku:
- Aktywnej anoreksji z niską masą ciała i zagrożeniem zdrowia
W sytuacji, gdy masa ciała jest znacznie obniżona, występują powikłania somatyczne lub istnieje ryzyko hospitalizacji, niezbędna jest specjalistyczna opieka medyczna oraz często leczenie w ośrodku zajmującym się zaburzeniami odżywiania. W takich przypadkach sama praca psychodietetyczna w gabinecie jest niewystarczająca i mogłaby być niebezpieczna.
- Częstych zachowań przeczyszczających wymagających nadzoru medycznego
Regularne prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających czy epizody utraty kontroli nad jedzeniem w połączeniu z zaburzeniami elektrolitowymi wymagają stałego monitorowania lekarskiego.
- Współwystępujących poważnych zaburzeń psychiatrycznych bez równoległej opieki psychiatrycznej
Dotyczy to m.in. ciężkiej depresji z myślami samobójczymi, zaburzeń osobowości z dużą impulsywnością, uzależnień czy zaburzeń psychotycznych. W takich przypadkach niezbędne jest równoległe wsparcie psychiatry.
- Braku chęci pacjenta do współpracy
Nie jestem w stanie pomóc nikomu, kto tej pomocy nie akceptuje. Warunkiem koniecznym jest chęć do wyjścia z choroby – nawet jeśli nadal budzi lęk.
Dlaczego stawiam te granice?
Moim celem nie jest odmowa pomocy, lecz zapewnienie bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.
Rozpoczynanie współpracy dietetycznej w sytuacji, w której pacjent wymaga przede wszystkim stabilizacji medycznej, byłoby niebezpieczne. Jeśli nie mogę podjąć współpracy, zawsze staram się wskazać odpowiednie miejsca lub specjalistów, gdzie można otrzymać właściwą pomoc.
Kiedy współpraca jest możliwa?
Współpracuję z osobami, których stan zdrowia jest stabilny i które mogą bezpiecznie uczestniczyć w procesie psychodietetycznego budowania sposobu żywienia na nowo. Oznacza to, że organizm nie jest w bezpośrednim zagrożeniu, a w razie potrzeby pacjent pozostaje pod opieką lekarza lub psychiatry.
Podejmuję pracę wtedy, gdy pojawia się gotowość do zmian – nawet jeśli towarzyszy jej lęk czy wątpliwości. Nie chodzi o idealną motywację, ale o zgodę na stopniowe wprowadzanie nowych, zdrowszych zachowań.
W przypadku anoreksji współpraca jest możliwa na dalszych etapach leczenia – kiedy stan somatyczny jest ustabilizowany, masa ciała znajduje się w bezpiecznym zakresie, a pacjent jest pod opieką medyczną. Kluczowa jest gotowość do jedzenia i zgoda na stopniowe zwiększanie podaży energii.
Wtedy pracujemy nad odbudowaniem relacji z jedzeniem, zmniejszaniem lęku przed przyrostem masy ciała, nauką regulowania emocji bez wykorzystywania kontroli jedzenia oraz budowaniem poczucia własnej wartości, które nie opiera się wyłącznie na wyglądzie czy masie ciała.
Na tym etapie moja praca ma sens i pomaga wyprowadzić pacjenta z zaburzeń odżywiania,
z jak najmniejszym ryzykiem nawrotu.